من اعتراف می کنم که هیچ وقت وبلاگ نویس خوبی نبوده ام

این دومین بار است که برای بلاگر!شدن خیز برمی دارم .باراول که هوس نوشتن کردم قلم یاری نکرد این بار هم امید چندانی به دوام وبلاگ نویسی ندارم چون دلم یار نیست.

در یک پیام خصوصی به یکی از نظردهندگان وبلاگم عرض کردم که در این وانفسای جامعه ،سیاست ،فرهنگ واقتصاد شاید وبلاگ نویسی بیهوده ترین کاری باشد که انسان برای آن وسوسه می شود!

اسم وبلاگ را" یادداشتهای شفاهی" گذاشتم چون بنا دارم بدون هرگونه ویراستاری نظراتم را از صفحه ذهنم به  فضای سایبرانتقال دهم.

درتوضیحات وبلاگ هم "گهگاه نوشته"راافزودم تادلیل محکمی بر تردیدها وتنبلی هایم آورده باشم!بنابراین دوستان عزیز انتظار آپدیت منظم  وبلاگ از این حقیرنداشته باشند. البته به گفته یکی از دوستان"بی برنامگی هم نوعی برنامه است!"